"Sevgili Zeytin Ağacı" Annette Arlander
Dr. Annette Arlander, video makale çalışmasıyla zeytin ağacına 3 farklı mektup yazıyor, bu mektuplardan birini sizinle paylaşıyorum.. Makaleyi incelemek için kaynakça kısmına göz atabilirsiniz.
....
Sevgili Zeytin Ağacı
Bu öğleden sonra sizi rahatsız ettiğim için özür dilerim, ancak sizi bulmak için iki saat yürüdüm ve köklerinizin dibinde bir süre oturabildiğim için gerçekten minnettarım. Yaşlarını ve büyüklüklerini gösteren işaretlerle işaretlenmiş üç zeytin ağacından sizi seçtim, çünkü bu eski kökler neredeyse rahat bir oturma bankı görevi görüyor. Buraya gelirken çok sayıda zeytin ağacının yanından geçtim, bu bölge zeytin bahçeleriyle dolu, ya da belki de kaba adıyla, plantasyonlar diyebiliriz. Ağaçların çoğu sizden çok daha gençti, ama bazıları da gerçekten yaşlı görünüyordu. Komik olan şu ki, oturmak için resmi bir işarete ihtiyacım oldu, sanki siz görev başındaymışsınız ve yaşlılığınızda turizm sektörüne hizmet ediyormuşsunuz gibi. İspanya'nın (Katalonya), Avrupa'nın ve belki de dünyanın resmi olarak en yaşlı zeytin ağacı, buradan sadece birkaç kilometre uzaklıkta, L'Arion adlı özel bir arazide yetişiyor ve bu arazi, ağacı ziyaret etmek için (sadece) rehberli turlara izin vermeyi bir iş haline getirmiş. Sizi bulduğum için gerçekten çok mutlu ve gururluyum; Ulldecona'daki turizm ofisi kapalı olduğu için, geçici turizm görevlisi olarak çalışan bir belediye memurunun yardımıyla buraya geldim. Web sitesindeki bir nota dayanarak bana buraya nasıl geleceğime dair bir harita yaptı. Bu küçük zeytinlik La Foia d'Ulldecona olarak adlandırılıyor ve parlak yeşil tabelalarla açıkça işaretlenmiş. Şu anda burada benden başka kimse yok – ve tabii ki hepiniz. Etrafınızdaki ağaçların bazıları çok daha genç görünüyor ve sadece üçünde bilgi levhaları var. Hepsi 900 yıldan daha eski. Birçoğunuzun, yani eski zeytin ağaçlarının, kesilip daha fazla zeytin hasadı veren başka zeytin ağacı türleriyle değiştirildiğini söylüyorlar. Ancak bazı zeki yöneticiler, sizin gibi çok eski ağaçlardan elde edilen zeytinyağını satarak kar edebileceklerini fark etmişler. Ben de oldukça yaşlıyım, insan ölçütlerine göre bile sizin saygıdeğer yaşınıza asla yaklaşmasam da, her halükarda yaşlanmanın ve genç insanlar kadar üretken ve yeni şeyler öğrenmede hızlı olmamanın hissini anlayabiliyorum. Bu yüzden, yaşlıların daha yavaş üretilen, ancak belki de kendi (lezzetleri, kendi) yollarında özel olan ürünlerinde değer bulma fikrine sempati duyuyorum. – Kış gündönümü yaklaşmasına rağmen güneş şaşırtıcı derecede sıcak. Bulutlar kapladığında hava serin oluyor, ama parladığında neredeyse yaz gibi yakıyor. Yapraklarınızı canlı tutmak ve çalışır durumda tutmak için gereken suyu nereden buluyorsunuz acaba? Sanırım bazen yağmur yağıyor ve o zaman da onunla idare etmeye çalışıyorsunuz. Etrafınızdaki toprak çıplak, neredeyse sadece kaya ve kum, belli ki insanlar tarafından hazırlanmış. Belki de zeytinleri toplamak daha kolaydır ve o zaman rekabetiniz olmaz. Zeytin ağaçlarının neredeyse çalılarla kaplandığı bazı terk edilmiş zeytinlikler fark ettim. Zeytin ve insan arasındaki iş birliğinin o kadar uzun bir geleneğe sahip olduğu ve her ikisi için de uygun bir dengenin oluştuğu anlaşılıyor. Umarım benim bu müdahalem bu dengeyi bozmaz.Peki neden olsun ki? Dokuz yüz küsur yıllık hayatınızda yirmi dakika pek bir şey ifade etmiyor. Yine de burada oturup bu notları almamı sağladığınız için teşekkür ederim. Ve önümüzdeki yüz yıl ve daha fazlası için size en iyisini diliyorum. Şimdilik hoşça kalın!
....
Dearest Olive tree
I apologise for disturbing you this afternoon, but I have walked two hours to find you and am really grateful to be able to sit down at your roots for a while. Of the three olive trees marked with signs indicating their age and size I chose you, because of these old roots that provide an almost comfortable bench to sit on. On the way here, I passed numerous olive trees, this area is full of ‘olivieros’ or olive orchards, or perhaps we could call them by their brutal name, plantations. Most of the trees were much, much younger than you, but some of them looked really old as well. Funny, that I needed an official sign to feel entitled to sit down, as if you were on duty, serving the tourist industry now, in your old age. The officially oldest olive tree in (Catalonia), Spain, Europe, and perhaps the world, grows only a few kilometres away from here, on a private estate called L’Arion, that has made a business of allowing (only) guided tours to visit the tree. I am really happy and proud to have found you, with a little help from a city clerk serving as a make-do tourist officer, since the tourist office in Ulldecona is closed. He made me a map how to get here, based on a note on the website. This little grove is called La Foia d’Ulldecona and is clearly marked by bright green signboards. Right now, there is no-one else here but me – and you, of course, all of you. Some of the trees around you look much younger, and only three are marked with information boards. They are all more than 900 years old. They say that many of you, old olive trees, have been cut down and replaced by other types of olive trees that yield larger harvests of olives. But some clever managers have realized that they can make a profit by selling olive oil made from these old, old ones, like you. I am rather old myself, although never near your venerable age, even transposed to human terms, but, in any case, I can identify with the feeling of getting older and not being as productive and quick to learn new things as younger people. So, I sympathize with the idea of finding value in the products of elders, more slowly made, but perhaps special in their (flavour, in their) own way. – The sun is surprisingly warm even though it is winter solstice time, soon. When the clouds cover it, the air is chilly, but when it is shining it almost burns like in summertime. I wonder where you get the water you need to keep your leaves up and working? I guess it rains sometimes, and then you simply try to economize with it. The soil around you is bare, almost rocks and sand only, obviously prepared by humans. Perhaps it is easier to pick the olives, and you have then no competition. I noticed some abandoned groves where the olive trees were almost overgrown by shrubs. It seems like the collaboration between olives and humans has such long traditions, that some kind of balance suitable for both has been formed. I hope that this intrusion of mine does not disturb that balance, and why would it? In your nine hundred and something years some twenty minutes does not count as much. – I nevertheless thank you for allowing me to sit here and make these notes. And I wish you all the best for the next hundred years, and more. Goodbye for now!
...
for the more...
https://jer.openlibhums.org/article/id/7912/
https://annettearlander.com/